Nie martw się, będzie dobrze.

„Jest to pierwszy wpis tego typu… Długo się do niego zabierałem. Nie wiedziałem z której strony rozpocząć.

Mogłem wszystko opisać pod wpływem emocji, było by takie prawdziwe i silne. Bo w końcu mowa o na prawdę silnych emocjach. Jednak wtedy tak ciężko ubrać myśli, nadać im właściwy kierunek, przekazać większy sens. Mógłbym  pisać częściami, które na koniec utworzyły by całość. Tak jak składamy się z małych, ciekawych części, które tworzą fascynującą całość. Mogłem skupić się na niuansach i ubrać całość w wyjątkową grę słów. Słowa odegrały w tej historii największą rolę. Choć dopiero dotyk będzie zwieńczeniem…a może raczej początkiem nowej drogi?

Jak nie wiadomo od czego zacząć to najlepiej zacząć od samego początku. Tylko kiedy to się rozpoczęło? Pamiętasz? Co było pierwsze: Miłość czy Kangur?
Można by rzecz, że wszystko odbyło się zgodnie z planem. Niczym w „holiłódzkim” hicie. Tylko, że żadne z nas nie miało takiego planu. W gąszczu własnych spraw, w chaosie problemów wszelakich. Upaprani dziwnymi relacjami. Jednak życie piszę najlepsze scenariusze… jak banalnie to brzmi. Jednak od banału jest dalekie. Przyciągnęły nas przeciwności, połączyło to co wspólne .

To szaleństwo! Pomyślała by nie jedna osoba, ale my myślimy tak samo. To szalone ale może to właśnie w szaleństwie jest metoda?  Czemu w poszukiwaniu stabilizacji szukałem drugiej połowy tak odmiennej ode mnie? Czy obie połowy jabłka nie powinny do siebie idealnie pasować? Proste prawda?”

 

Tak wygląda niedokończona i wielokrotnie zmieniana część wpisu. Jednak to wszystko idzie ująć o wiele łatwiej i prościej. Bo tak na prawdę to wszystko jest niesamowicie proste. Zrozumiałem to dopiero niedawno. Mogło zacząć się klasycznie, nie zaczęło się. Mogliśmy poznawać się latami ale okazało się, że już się znamy i to wiele lat. Mogliśmy stosować te wszystkie podchody ale czy nie szkoda na to życia? Bywa ciężko ale i życie bywa ciężkie. Co będzie dalej? Się okaże. Ważne, że wiemy czego chcemy, a chcemy siebie.

Na szczęście w „drugą stronę” też się da… Siostro! Kolejną receptę proszę!

Oto jest miłość. Dwoje ludzi spotyka się przypadkiem, a okazuje się, że czekali na siebie całe życie.

— Vitor de Lima Barreto

Po pierwsze obiecuję większą staranność przy tworzeniu wpisów. Nawet, jeżeli coś mnie opęta, jestem gotów poprawić stare notki. A co! jak ma być ładnie i schludnie to trza posprzątać bałagan, zwłaszcza że jest całkiem spory.

Po drugie, jest kategoria z pozytywnymi wpisami, a więc ma być pozytywniej. Tak ostatnio myślałem nad tym co wyjątkowo lubię w życiu, co mnie nakręca do działania. Oczywiście wszystko rozbija się o emocję… o ich szczególny rodzaj… a więc:

Lubię słyszeć Twój głos
Lubię gdy na mnie patrzysz
Lubię czytać „słodziaku”
Lubię gdy jesteś obok
Lubię nasze rozmowy
Lubię smak Twych ust
i błyszczące oczy
lecz nie lubię odliczania kolejnych dni do tego co lubię…

Po trzecie, może czecie (w końcu „co ja pacze” robi furorę), „zaangażowanie”. Ciekawy temat. Zaangażowanie potrafi budować, uskrzydlać, przekonywać… ale niestety też potrafi niszczyć. Raz już miałem taką sytuacje (kilka lat temu) gdzie moje zaangażowanie wywierało presję. Wtedy było to dla mnie nie zrozumiałe. Jak pewne chęci, pozytywne działania, miłe słowa mogą kogoś zniechęcać? Jak mogą odnosić zupełnie odwrotny skutek do zamierzonego? Jak się okazało wszystko jest możliwe zwłaszcza gdy szwankuje gdzieś po drodze komunikacja.
Jestem osobą niecierpliwą, a do tego wiedzącą dokładnie czego chcę. Wiem do czego dążę i czego oczekuję od życia. Dlatego zdarza mi się nieświadomie, swoją otwartością i stawianiem sprawy w prost, wprawiać ludzi w zakłopotanie lub hmm wywierać na nich niezamierzoną presję. Wiadomo, że historia lubi się powtarzać. Pytanie czy robić swoje i ryzykować, że druga strona będzie miała dość? Może jednak trochę odpuścić tylko czy wtedy nie zostanie to odebrane jako rezygnacja? Czas pokaże

Czwarty z kolei temat: „zmiany”
Po serii postanowień, nie tylko tych noworocznych (choć Ci co mnie znają wiedzą, że ostatnie dwa lata były mocno przełomowe), w końcu zbieram plony. Fakt, że zdarza mi się chodzić zmartwionym ale to kwestia tego, że nareszcie mam trochę czasu by się pomartwić Odbudowuję stare znajomości, więcej wyjść, znów mam chęć udzielać się społecznie, od środy rozpocznie się nauka Hiszpańskiego. Udało mi się też poznać kilka wartościowych osób… i z tego cieszę się najbardziej

Na szczęście punktu piątego już nie ma bo komu by się chciało tyle czytać.

Optymizm to budzenie się z uśmiechem na ustach, to zdolność do cieszenia się z tego co miłe (może to wydawać się dziwne ale nawet w wielkim szczęściu ludzie doszukują się porażki, zakładają że zaraz stanie się coś złego), umiejętność dostrzegania niuansów życia, które nadają mu smak. I najważniejsze, jest to zdolność pozwalająca rozkładać problemy na czynniki pierwsze, a potem je eliminować.

Nie sztuką jest myśleć optymistycznie gdy życie serwuje Ci smakołyki na złotej tacy, Twój optymizm (lub jego brak) pojawi się w pierwszej lepszej kryzysowej sytuacji. Dokładniej to w sytuacji gdy całe zło świata postanowi Ci dokopać jednego dnia.

Od czego zacząć?

Odpowiedz sobie na poniższe pytania:

1. Czy narzekasz na swoje życie?

2. Czy problemy Cię przytłaczają?

3. Nie widzisz swojej przyszłości ani szansy dla siebie?

4. Szczęście, miłość, radość są dla Ciebie nieosiągalne?

Jeżeli choć raz odpowiedziałeś/aś tak to znak, że trzeba popracować nad swoim nastawieniem do życia. Jeżeli wszystkie 4 odpowiedzi były twierdzące to czeka Cię kawał ciężkiej roboty. Spokojnie każdy ma szansę na zmianę nastawienia, nie ma ograniczeń wiekowych, ani wymagań co do wykształcenia. Wszystko zależy od Ciebie Oczywiście by nie było tak różowo to wiele też zależy od Twoich bliskich, Twojego środowiska i tego jak mocno wyryłeś/aś sobie niewłaściwe metody radzenia sobie ze smutkiem/stresem.

Wszystkie te czynniki omówię po kolei w kolejnych wpisach. Pokażę czego unikać, ku czemu podążać, jak segregować znajomych (może to brzmi strasznie ale takie nie jest ), jak na zawołanie poprawiać sobie humor oraz znacznie więcej.

Nie łam się!
Będzie dobrze

„mam 25 lat i nie mam narzeczonej/żony/1,2,3,4,5 dzieci/słit fotek ze znajomymi…
czy to znak, że powinienem się już martwić?”

Wtedy faktycznie mnie to martwiło, może nie jakoś mocno ale jednak, a teraz… phi… będzie co ma być. Szczęściu trzeba pomagać, nie ma co go poganiać. Wszystkim niecierpliwym tak jak ja, życzę cierpliwości i wytrwałości